Wat een mazzel, als een van de eersten heb ik bijna de volledige Jones Snowboards collectie aan de tand kunnen voelen. Er gaat een frisse wind waaien in freeride- en softbootsnowboardland, want ze zijn echt heel erg fijn!
Flagship 161: echt een ragbak. Rocker in de neus en een stevige tail waar je niet snel doorheen trapt, 252 mm waist width. Op de piste super te carven en zelfs met mijn lengte en gewicht (1.95 m en 85 kg) op hoge snelheid stabiel. Ingrediënten zijn o.a. magne-traction en directional rocker. Dit laatste is rocker vooral in de neus en nog een kleine camber tussen de voeten, Jeremy is niet zo'n fan van veel rocker in de tail. Naast de piste - geen poeder, maar hard windgepresst/opgevroren - is dit board ook goed te controleren. Ik had er nogal veel van verwacht en het board voldoet aan die verwachtingen, punt. Dit board staat na de test bij de meeste rijders - waarvan er veel nog nooit van Jones gehoord hadden - nu bovenaan hun wish-list... Ook bij mij, maar dan wel de 1.68 m wide versie ervan. De houten topsheet is daarnaast gewoon heel, heel erg mooi.
Hovercraft 156: tegen het testen hiervan zag ik een beetje op. 1 Meter en 56 centimeter is echt veel te klein voor mij...dacht ik... Met een stance van 66 cm blijft er in totaal 90 cm voor en achter mijn voeten over; eigenlijk nog minder aangezien je de bindingbreedte en hoek ook nog mee moet nemen. Met een grijns op mijn gezicht kwam ik beneden, want aan het einde van de dag was de bovengenoemde harde laag enigszins ontdooid en begon het spelen met dit board. De tail is zoals Jeremy al eerder zei: hard! Hij is naast nauwelijks zichtbaar wel zeker aanwezig en je trapt er niet doorheen. Het voordeel van zo'n kort board is dat je hem bizar snel kan wenden en keren en hierbij komt zijn korte lengte de controle ten goede. De neus is soepel, staat goed omhoog, lekker voor noserolls en -slides, echter fakie rijden met dit board is vanwege zijn korte, lage en harde tail niet echt aan te raden in de poeder. Dit board is gemaakt voor poeder: breed (260 mm) en voor veel float. Wel een rare gewaarwording dat het board op de piste dan ook prima te carven is, en daarbij vind ik de harde tail erg lekker. Dit is een board dat je heel graag toch wel bij je collectie wilt hebben, ook al lijkt het een heel specifiek board.
Mountain twin 158: dit is niet your usual parkboard. Een twin? Ja. Een zachte noedel? Nee. Gemaakt om in de backcountry te freestylen. Niet helemaal mijn ding, aangezien ik eigenlijk gewoon zo hard mogelijk rechtdoor ga en liever technisch moeilijkere lijnen rijd. In de nose en tail rocker en tussen de bindingen nog een kleine camber: het camrock principe. Het droppen van een windlipje ging prima, evenals het rijden door een dun laagje poeder tussen de bomen en over ingesneeuwde boomstronken, dat ik aan de achterkant van de berg vond.
Over het algemeen genomen zijn de boards naar mijn mening relatief stijf. En die stijfheid is toch echt wel nodig, omdat de boards gemaakt zijn om te chargen en je dan wilt dat alles stabiel blijft onder je voeten. Het zijn geen boards waar je beginners op zet, maar wel boards waar je heel veel op kan leren en toch behoorlijk toegankelijk zijn. De lange versies moeten nog gebouwd worden en komend seizoen zal de langste Flagship 1.68 m worden. Graag had ik nog wat langere boards gezien, maar in het eerste jaar van een nieuw merk kun je niet verwachten dat er meteen een gigantische lijn opgezet wordt. Daarbij lijkt er een duidelijk verschil in freeriders te zijn: rijders die voor korter en wendbaar gaan en rijders die voor heel groot gaan.
Nu maar wachten, wachten, wachten en dromen van het realiseren van mijn projectjes!
